Nazwa pałacu: | Łomnica | 
|
Warunki wstępu: | | Stała wystawa:" Dolina zamków i Ogrodów. Kotlina Jeleniogórska- wspólne dziedzictwo". Duży Pałac jest w sezonie czynny codzienne od 10.00- 18.00 godz. Poza sezonem do końca marca od 12.00- 17.00. | Parking:
| | na terenie obiektu. | Stan obiektu:
| | idealny - po kapitalnym remoncie. | Jak odnaleźć?
| | przy głównej drodze w Łomnicy | Jak dojechać?
| | z Jeleniej Góry - szosą na Łomnicę; z Janowic Wielkich - przez Trzcińsko, Bobrów i Wojanów; z Karpacza - przez Mysłakowice do Łomnicy. | Uwagi:
| | zabytek, często organizowane są tam interesujące wystawy |
Opis
Łomnica jako wieś rycerska była wzmiankowana już w 1305 roku, a w 1366 roku z przekazów wiadomo o istnieniu majątku ziemskiego. W 1281 roku pobliski majątek w Wojanowie przejął Hans Zedlitz von Schildow. Jego ród przybył na Dolny Śląsk i pełnił funkcje administracyjne na dworach książąt świdnicko-jaworskich i legnicko-brzeskich. Możliwe, że majątek ziemski należał w ówczesnym czasie również do nich. Wiadomo także, że 1391 roku Łomnica została odsprzedana przez Petera Langevelzila rycerzowi Heinze von Zedlitz. Następnym właścicielem była Nickela von Zedlitz, który około 1498 roku sprzedał Łomnicę braciom Zedlitz z Maciejowej. Do roku 1650 majątek w Łomnicy, jak też sąsiedni Wojanów, pozostawały w rękach rodziny von Zedlitz. W 1650 roku kolejnym właścicielem stał się, w wyniku małżeństwa z Anną Elisabeth von Zedlitz, cesarsko-austriacki podpułkownik Mathias de Tomagnini.
W 1720 roku na zlecenie rodziny nastąpiła przebudowa dworu na barokowy pałac. Z kolei w innych źródłach podane jest, że przebudowa trwała od 1705 do 1725 roku. Przebudowa z lat 20 XVIII wieku przypisywana jest znanemu architektowi, Martinowi Frantzowi z Revala. Prace dotyczyły raczej wnętrz i elewacji, gdyż zachowano bryłę i pierwotny układ budowli.  Rudawski Park Krajobrazowy - Pałac Łomnica
fot. NPW Majątek w Łomnicy pozostawał własnością rodziny do 1738 roku, kiedy to nabywcą został kupiec jeleniogórski Chrystian Mentzel. Jako nieposiadający pochodzenia szlacheckiego, musiał otrzymać zgodę od cesarza. W 1748 roku syn Mentzela, Christian Godfried, przeprowadził renowację pałacu. Prawdopodobnie założył również park. Majątek pozostał w rodzinie do 1809 roku, kiedy to został oddany przez potomka Mentzela swej rozwiedzionej żonie. W 1811 roku posiadłość nabył od rozwódki kupiec z Kowar, Johann Georg Flauch. Po śmierci kupca 1822 roku majątek odziedziczyła wdowa, Maria Flauch. Później pałac przeszedł na jej zięcia, barona Moritza von Roth. W 1835 roku Łomnica została kupiona przez Carla Gustawa von Küster. Był on na dworze neapolitańskim ministrem króla pruskiego oraz posłem. W 1815 roku król Prus nobilitował rodzinę von Küster. W 1838 roku rozpoczęła się kolejna przebudowa w stylu Biedermeierowskim. Kierował nią Albert Tolberg, uczeń Karla Friedricha Schinkla, który od roku 1835 był kierownikiem urzędu budowlanego w majątku Szaffgotschów. Usunięto zewnętrzne sztukaterie, naczułki okienne i kilka gzymsów. Podzielono hol wejściowy dwiema kolumnami doryckimi. Powiększono otwory okienne, wzniesiono trzecią kondygnację od strony ogrodu. Prawdopodobnie zatynkowano barokową polichromię w glifach okiennych na parterze. W 1841 roku wybudowano przy elewacji zachodniej wieżę. Trzy lata później przebudowano schody. Kolejne prace remontowe miały miejsce w 1926 roku. Majątek należał do rodziny Küster do roku 1945.  Rudawski Park Krajobrazowy - Pałac Łomnica - lata 60-te fot. NPW Po II wojnie światowej stworzono w pałacu ośrodek oświaty rolniczej, a następnie szkołę podstawową, która funkcjonowała tam do 1977 roku. Zlikwidowano ją ze względu na zły stan techniczny stropów. Nie przeprowadzono tam remontu i budynek opustoszał. Miejscowa ludność zdewastowała pałac, wycinając belki stropowe na opał i deski podłogowe. Zniszczony, z zawalonymi częściowo stropami i więźbą dachową, pałac został dokupiony w 1992 roku przez spółkę niemiecko-polską Wacław Dzida i Urlich von Küster, co dało początek pracom zabezpieczającym. W 1996 roku podjęto się rekonstrukcji zdziczałego parku: odtworzenia starych osi widokowych, dawnych ścieżek i licznych nasadzeń roślin. Obecnie pałac jest trzykondygnacyjną budowlą z poddaszem użytkowym. Korpus główny przykrywa dach czterospadowy z lukarnami. Zachowały się duże fragmenty malarstwa ściennego z lat 1705-1725 oraz dekoracja malarska sufitu i fasety z czasów przebudowy Tolberga. Literatura:
1. Kapałczyński W., Napierała P. „Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej”. Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław 2005.
2. "Słownik geografii turystycznej Sudetów. Rudawy Janowickie". Red. M. Staffa. Wyd. I-BIS. Wrocław 1998
3. "Dolina Zamków i Ogrodów. Kotlina Jeleniogórska - wspólne dziedzictwo". Red. O. Czerner, A. Herzig. Muzeum Okręgowe w Jeleniej Górze. Berlin i Jelenia Góra 2003
4. Ciołek M. "Romantyczna rezydencja w Wojanowie i jej twórcy: Fryderyk A. Stueler i Peter J. Lenne". http://www.dziedzictwo.pl do góry    |
