Wycieczki w Rudawach

Mapa

Otwórz mapę
Rudawy Janowickie
turystyka, tajemnica, marzenia...

Wycieczka 02

NaN
Trasa: Janowice Wielkie PKP – Miedzianka Krzyż Pokutny -pozostałości browaru-Mniszków - barokowy dwór - Janowice Wielkie
Krótki opis:

Kiedy dotrzesz do Janowic Wielkich, (a dróg dotarcia jest kilka jak np. busem - linią prywatna z Jeleniej Góry, bądź pociągiem, no i wreszcie samochodem), to zważ, że jesteś u stóp Rudawskiego Parku Krajobrazowego.

Specyfikacja

Długość trasy: 8,6 km
Czas przebycia trasy: 3 h
Pętla: Tak
Dojazd do punktu startu:
  • Kolej
  • Autobus
  • Samochód
Wyjazd z punktu zakończenia:
  • Kolej
  • Autobus
  • Samochód
Atrakcje na trasie:
  • Producenci lokalni
  • Punkty widokowe
  • Kościoły
  • Dwory
Najniższy punkt trasy: 389 m n.p.m.
Najwyższy punkt trasy: 623 m n.p.m.
Podejścia (łącznie): 256 m
Zejścia (łącznie): 256 m
Maks. nachylenie podejścia: 13 %
Maks. nachylenie zejscia: 13,5 %
Śr. nachylenie wejscia: 6,4 %
Śr. nachylenie zejscia: 5,6 %

Opis

Opis wycieczki:

Kiedy dotrzesz do Janowic Wielkich, (a dróg dotarcia jest kilka jak np. busem linią prywatna z Jeleniej Góry bądź pociągiem no i wreszcie samochodem), to zważ, że jesteś u stóp Rudawskiego Parku Krajobrazowego i to właśnie on stanie się celem naszej wycieczki. Wędrówkę rozpoczniemy od przyjętych w wielu miejscowościach punktów, jakimi są stacje kolejowe.

Stoimy zatem obok stacji PKP w miejscowości Janowce Wielkie (wieś ta stanowi siedzibę gminy). Rozciąga się ona w malowniczej dolinie rzeki Bóbr na wysokości około 350-400 m n.p.m., pomiędzy Górami Kaczawskimi, a Rudawami Janowickimi. W sąsiedztwie Trzcińska i jego gór Sokolich, tajemniczego miasta, którego już niema – Miedzianki oraz Mniszkowa wsi, od której pozostałe wsie powstały.
    Spacer rozpoczęty… Żółtym szlakiem rowerowym kierujemy się na wschód do Miedziaki. Wędrując ulicą wzdłuż torów kolejowych warto zwrócić uwagę na tablicę informacyjną. Wskazuje ona kierunek Miedzianki, gdzie mężczyzna pcha beczkę, a drugi spieszy się na pociąg wskazując stację kolejową, spod której przyszliśmy. Została ona wykonana przez lokalnego artystę za czasów pruskich. Zagadka beczki rozwiąże się w dalszej części naszej wędrówki. Maszerujemy drogą asfaltową, która zaczyna stopniowo wspinać się w kierunku Miedzianej Góry (534 m n.p.m.), przecinając las, w którym po lewej stronie drogi przy starym drogowskazie mijamy znaki kierujące na camping. Kiedy las zostawimy już za sobą, po przejściu około 100 m, po lewej stronie wśród łąk, na niewielkiej miedzy, około 40m od drogi, stoi krzyż pokutny. Jakże przykry spotkał kiedyś człowieka los - dla nas jest to już tylko pomnik historii. Wykuty z kamienia w okresie średniowiecza, z widniejącym ku przestrodze innych napisem memento – „pamiętaj”. W tamtych czasach zgromadzenia zakonne używały pozdrowienia „Memento Mori” – „pamiętaj, że umrzesz”. Za każdym takim pozdrowieniem stało przypomnienie o doczesności życia. Kiedyś krzyż ten stał w innym – prawowitym miejscu, jednak z uwagi na próby kradzieży został umiejscowiony właśnie tutaj. Warto w tym miejscu rozejrzeć się wokół, prawda że pięknie? Przed krzyżem rozpościera się malowniczy widok na Góry Sokole. Jeśli za nim się ustawimy (przodem do Gór Sokolich), po lewej stronie widzimy główny grzbiet Rudaw Janowickich i małą wieś Mniszków, po prawej zaś Góry Ołowiane.
    Wędrując dalej szlakiem rowerowym w końcu docieramy do Miedzianki. Tajemnica miejsca – ruiny, w sumie nie przychodzi nam nawet na myśl, co mogło tu istnieć. Po prawej stronie, wchodząc do miejscowości, odnajdujemy rozwiązanie naszej zagadki drogowskazu w Janowicach. Ruiny, które pozostały z ceglanego budynku niewiele nam mówią… Złoto Miedzianki – tak nazywano złocisty trunek lany do kufi w obecnej ruinie browaru. Odbywały się wówczas festyny na rzecz piwa, a jego miłośnicy raczyli się nim przy akompaniamencie cudownych widoków. Jesteśmy na wysokości ok. 500 m n.p.m. pomiędzy doliną rzeki Bóbr, a doliną Miedzianego Potoku.
    Miedzianka - mały pączek kwiatka rozkwitał od XIII w. dzięki rozwojowi górnictwa w jedno z najpiękniejszych miasteczek Sudetów. Bogactwo rud miedzi i innych metali ściągał coraz to nowych inwestorów. Początki wydobycia w okolicach Miedzianki określa się na rok 1136, ale nie jest on poparty dokumentami. Powstanie jej wywodzi się od miejscowości Mniszków, która była najstarszą i największą posiadłością w okolicy i obejmowała obszar obecnej Miedzianki. W 1372 roku nastąpiło odłączenie domów położonych na Miedzianej Górze (Miedziance) od Mniszkowa. Ówczesnym Panem tych ziem był Cleriucus Bolze (przypisuje się jemu budowę zamku Bolczów, którego zachowane nieopodal fragmenty do dzisiejszego dnia cieszą się popularnością). Miejscowość obecnie w większości jest wysiedlona i zrujnowana z powodu szkód górniczych. Uwagę przykuwa samotny zabytkowy kościół, wzniesiony jako ewangelicki z 1826 roku. Obecnie jest kościołem filialnym św. Jana Chrzciciela, w którym w każdą niedziele odbywa się msza. Tuż za kościołem znajdują się fragmenty bramy pałacowej, a śladami jego istnienia są piwniczki pałacowe. Przypuszcza się, że od strony rzeki Bóbr, na urwisku skalnym stał zamek (prawdopodobnie piastowski), który zaznaczony jest na starych mapach. Smutne losy miejscowości nastały po wojnie, kiedy terenami górniczymi zaczął interesować się Związek Radziecki. Wtedy rozpoczął się tragiczny w skutkach okres dla Miedzianki. Tajemnicą było, co wydobywają, lecz niektórzy się domyślali. Ci nierozsądni zaraz tracili życie. O uranie nic się nie mówiło. Tworzenie kolejnych szybów i korytarzy bez planów, bez dokumentacji górniczej, samowolne przeprowadzanie prac doprowadziły do złamania potęgi 900-letniego miasteczka górniczego. Część miasteczka zapadła się. Skończyły się lata 50-te, a po wydobyciu widniały szyby, sztolnie i poosuwane hałdy. Nie ma dostępu do żadnej dokumentacji z czasów uranowego wydobycia. W kolejnym dziesięcioleciu wydano zakaz wykonywania remontów w miasteczku. Krok po kroku niszczona Miedzianka oddawała koronę. Rok 1972 był początkiem wysiedlania ludności do Jeleniej góry na osiedle Zabobrze, kiedy to wydano nakaz likwidacji Miedzianki. Sądzono, że teren ten zostanie zalesiony i historia Miedzianki przepadnie. Na przekór temu ona jeszcze trwa. Kilka domów, okazały kościół i roztaczający się z niej czarujący widok na góry nadal przyciąga, jak za czasów jej świetności.  Pomału rozstajemy się z Miedzianką i nadal wędrując żółtym szlakiem rowerowym, kierujemy się w stronę Mniszkowa. W niewielkiej odległości znajduje się punkt widokowy na Miedzianej Górze (534 m n.p.m.) Znajduje się na niej również pozostałość obelisku. 1 sierpnia 1880 roku w Jeleniej Górze powstało „Towarzystwo Karkonoskie” RGV, które w Miedziance utworzyło swoją sekcję. Władze miasteczka wraz z tą grupą ufundowała obelisk na cześć zasług aptekarza Louisa Chaussyego.
    Maszerujemy dalej szlakiem rozkoszując się widokami, jakie nas okalają i zbliżamy się do Mniszkowa długiej wsi typu łańcuchowego o luźnej zabudowie, która kryje w sobie wiele ciekawostek historycznych.
    Wieś powstała pod koniec XIII w., wzmiankowana jako posiadłość rycerska. Dziś niepozorna, ale nadal urokliwa, była najstarszą i największą posiadłością w okolicy. Obejmowała obszar obecnej Miedzianki. Początkowo stanowiła ośrodek górniczy, następnie rozwinęła się w kierunku tkackim. W środkowej części Mniszkowa znajduje się dwór barokowy, stanowiący najlepiej zachowany przykład dworsko-wiejskiej rezydencji na terenie Kotliny Jeleniogórskiej.
W Mniszkowie w 1652 r. urodził się Johann Neunherz - pierwszy kaznodzieja dzisiejszego Kościoła Garnizonowego pw. Św. Krzyża w Jeleniej Górze. Psalmy jego autorstwa były śpiewane w kościołach do końca XIX w.
Z tego miejsca rozpoczynamy droge powrotną do Janowic Wielkich, asfaltową drogą, wiodącą wsród zabudowań Mniszkowa.

SiteLock